Hoezo 'dom'?

“Domheid heeft derhalve, als ze een bepaalde kritische massa heeft bereikt, de neiging zich eindeloos uit te breiden.” Mijn blik bleef aan deze passage hangen toen ik in de Volkskrant van zaterdag 17 juli het artikel 'Hoe domheid zich eindeloos uitbreidt' van Pieter Klok las. Het betreft een betoog over onder meer economen, analisten en vermogensbeheerders die vanuit welhaast opzettelijk gedeelde domheid botweg ontkennen dat de economische zeepbel uit elkaar gaat spatten. De domheid van hypotheekmakelaars die amper geletterde klanten financiële wurgconstructies aanpraten om op korte termijn zoveel mogelijk bonussen binnen te halen. Bijzonder opwekkend om te lezen want de etappe van de Tour de France voert over geaccidenteerd terrein en zal weinig spektakel opleveren. Dus kan er rokend en koffie drinkend over het balkonhek gehangen worden terwijl de heren commentatoren de tijd vol kletsen over het één en anders wel over het andere. Gaat het niet over de tandpasta van Joop Zoetemelk (“Soutemeque”, zeiden de boze Fransen op de camping toen 'Onze' Joop, dankzij opgeven van Hinault de Tour van 1980 won), dan gaat het wel over de penislengte van Vinokoerov, die met die lengte aan verschil dan ook de etappe wint met een voorsprong van 14 seconden op zijn achtervolgers. Kan er aan de was op het droogrek gevoeld worden, kan er moed verzameld worden om de keuken te dweilen en kan er enigszins vals gezongen worden – “Pap, ze zeggen gvd dat ik uw stem heb.” – om maar vooral niet aan de zin van het leven te gaan twijfelen nu de Zeer Zeer Oud Geworden Vrouw er niet meer is en Dochterlief op vakantie met haar moeder is vertrokken om maar liefst veertien (13,12,11 … ) dagen weg te blijven. De Geliefde is ook nog eens naar Berlijn vertrokken – “Je hoeft niet mee, hoor Schat.”- om in de zusterstad van Jakarta met deze en anders wel met gene te praten (“Rot jij maar auf nach Berlin”) over wat wellicht, eventueel, men weet maar nooit een theater-iets zou kunnen gaan worden … Dom om Schrijver te willen zijn, want het levert geen hypotheek op en als Zelfstandige Zonder Personeel onderhoudt men voornamelijk ongewenste contacten met de FIOD … Dom, dom, dom … “Domheid heeft derhalve, als ze een bepaalde kritische massa heeft bereikt, de neiging zich eindeloos uit te breiden.” En dat blijkt wel als men de schaamteverwekkende hysterie beziet die er rond voetballer Giovanni van Bronckhorst is ontstaan, want men haalt het niet in zijn hoofd om als loyale Molukker niet mee te doen aan de bewieroking van Van Bronckhorst. Molukkers en kuddegedrag, het is net alsof die twee samenvallen. Die hysterie kan men beter bewaren om die ene Molukse Hangjongere uit Krimpen, Leerdam, Culemborg of Tiel aan te moedigen iets Groots en Meeslepends van zijn leven te maken. Dat jochie dat niet zo goed kan voetballen als Gio, dat geen trek heeft in elke dag die vervelende docenten op het VMBO, dat nog maar net uit handen weet te blijven van Jeugdzorg en Justitie, dat als jong volwassene aan de heroïne begint en als het joch aan de crack is, dan zal een doelpunt van Van Bronckhorst hoogstwaarschijnlijk als afkickmiddel niet toereikend blijken.

Moluks Brood

Van de Molukse Bakker

Giovanni van Bronckhorst is een goede voetballer, die het presteerde om voor het Nederlands Elftal op het WK in Zuid-Afrika het eerste doelpunt in de halve finale te maken tegen Uruguay. (Of was het tegen een heel ander land … dat ben ik even kwijt). Van Bronckhorst heeft Moluks bloed en dan begint het gezanik … de schijn wordt gewekt dat zijn Glorie op geheel het Molukse volksdeel afstraalt. Dat roept schaamte bij mij op. Waar heeft Gio deze hysterie aan te danken? Zou het komen door dat Molukse Bloed dat Van Bronckhorst dat doelpunt wist te maken? Mag die man ook lekker tegen een bal aantrappen zonder dat het Heil van Gansch de Natie in Zijn handen wordt gelegd? Bezingen Molukkers hier in Nederland ook de Glorie van het Volk als het er om gaat hun Eigen Hangjongeren van de straat te krijgen? Molukkers met een minderwaardigheidscomplex, ik houd daar niet van. “Alberto Contador maakt die 41 seconden nog wel goed op Andy Schleck als ze eenmaal de Pyreneeën in gaan.” “Nou, dat denk ik niet. Contador is geen Molukker … ” “Ja, man. Wat jij wilt , het is jouw feestje … eet je brood nou maar op.” “Oké, eet smakelijk. Lekker brood, trouwens. Hoewel … Moluks brood … ”

Hup Holland Hup

Van harte hoop ik dat Nederland de finale van het WK voetbal van Spanje gaat winnen. Alleen al mijn eigen woordkeuze, alsof het om 'Nederland' en om 'Spanje' gaat. Maar ja, die Spanjaarden (de Catalanen voor het gemak er even bij gerekend, het is anders zo sneu voor Puyol die de winnende treffer tegen 'de Duitsers' maakte – heette je vroeger in Duitsland Podolski, overigens, dan werd je van Reichswege getrakteerd op een wel zeer lange vakantie in Polen), die zijn natuurlijk de Tachtigjarige Oorlog nog lang niet vergeten en het moet nu maar eens afgelopen zijn met al die slecht Spaans sprekende Hollanders op de stranden van Benidorm. Die Hollanders willen maar wat graag 'Olé Olé Olé Olé' uitroepen als het hen zo uitkomt, maar als het om de bijbehorende stieren gaat dan sturen ze een verontwaardigd foeterende Marianne Thieme naar het Iberisch schiereiland – Visie en Denkkracht, het zijn nu eenmaal twee originele Hollandse exportproducten. Laat dit land in godsnaam dankzij Wesley en Arjen en Rafaël en Mark en Joris en Johnny en Nigel en ook nog Maarten en Gio het nationale chagrijn even loslaten. Maar wat als de Spaanse Armada de Hollandse baggerschepen ondersteboven vaart? Dan hoeft men ter verdediging van het Nationale Imago niet op Robert Gesink te rekenen, want die rijdt in de Tour de France mee met een parachute op de rug. 'We' willen niet meemaken dat hij onbeschermd bij een afdaling in de Alpen het ravijn in fietst. Dan openbaart zich de gruwelijke werkelijkheid van Blonde Geert die in de Tweede Kamer vragen stelt over al die 'knettergekke' 'allochtone' voetballers – Nigel de Jong voorop, die krijgt twee keer geel na tackles op Iniesta en Busquets – die toch nooit raszuiver een bal kunnen raken. ('Allochtoon', overigens, wie heeft die poëtische pracht/krachtterm ooit bedacht? Die moet nou echt eens het Nobelprijs-comité Wereldliteratuur bellen, want er staat een emmer geld op hem of haar te wachten en de werkster heeft die emmer nodig). Ik ken Molukkers – landgenoten van mij en ik heb geen idee of dat ooit nog eens in mijn voordeel gaat werken – die, willens en wetens en ook nog eens aantoonbaar beschikkend over een redelijk functionerend verstand (en die naar verluidt ooit eens Belijdenis hebben gedaan in de Zuid-Moluks Protestantse Kerk), durven beweren dat er helemaal niets mis kan gaan als 'wij' het tegen die Spanjolen moeten opnemen. 'Wij' hebben immers Giovanni van Bronckhorst, nazaat van het Onvolprezen Koninklijk Nederlandsch Indisch Leger. Die schiet zo nu en dan vanaf de eigen linker cornervlag een granaat af die onhoudbaar in het Spaanse doel belandt en tussen de gevechtshandelingen door rookt hij een kretek en drinkt hij een kopi tubruk. Chauvinisme, dat is nou een onversneden Moluks importproduct waarmee men goed voor de dag kan komen. (“Het doel van die Spanjaarden was veel te groot en die bal had overduidelijk doping gebruikt.” Dat is wat men kan zeggen als het hem toch lukt, onze Gio).

Buurman

Moluks Lijflied - Voorzanger: Giovanni van Bronckhorst

Toen ik hier kwam wonen en met schildergerei en ander gereedschap de flat op orde bracht, kwam de benedenbuurman mij van harte welkom heten met de woorden die nog regelmatig hier aan tafel geciteerd worden … “Hoe lang nog boren?” Zoals het er nu naar uit ziet zal meneer vanaf aanstaande zondag, als Nederland met 4-3 van Spanje gewonnen heeft, enige dagen, zo niet enige weken druk zijn met her en der aanbellen om feestende medebewoners te trakteren op een hartelijk “Hoe lang nog vuvuzela? Hoe lang nog Olé, Olé Olé Olé. Wiejaardutjempjuns?” Verleden week stond meneer weer eens voor de deur – “Nee maar, goedemiddag buurman,” zei ik, net zoals de vorige keer – en het was hem er deze keer om te doen mij erop te wijzen dat hij last had van lekkage door het plafond van het toilet, afkomstig uit mijn woning. “Wat ellendig nou, buurman. En u denkt natuurlijk niet 'dat is handig, nou kan ik plassen en douchen tegelijk en dat laatste ook nog profijtelijkerwijs op kosten van de buurman' … Weet u wat, ik zal morgen onmiddellijk de huismeester bellen want onrecht, daar moet men hier in Nederland altijd tegen optreden. Dat weet u vast nog wel nog wel van de inburgeringscursus.” “Ik ook zal bellen,” zei de man. Daarop gaf ik hem de tip (dat leren ze de arme mensen niet op inburgeringscursus) dat hij aan de telefoon vooral de nadruk moest leggen op het 'probleem'. “Dus niet zeggen 'Die klootzak van een bovenbuurman seyckt me op de kop en daar moet jij wat aan doen', want dan gaat de huismeester liever met de collega's de kroeg in of hij gaat tussendoor lekker gynaecoloogje spelen met je eigen buurvrouw, die gebeld heeft in verband met een geheel ander soort lekkage waar de jeugd van tegenwoordig aan ten onder dreigt te gaan. Dus altijd zeggen 'Goedemorgen, meneer. Hoe is het met u? U heeft het natuurlijk druk in uw hoge functie … met de kinderen en moeders de vrouw ook alles goed?' Daarna het gelul van de huismeester gewoon aanhoren, die komt vanzelf op het idee om een keer te vragen 'Maar wat kan ik voor je doen?' En dan zeg jij 'Ik heb een 'probleempje', meneer. Een 'probleempje' … dan sta ik zo te plassen, weet je wel. Te plassen, te plassen en een beetje te zingen – Olé, Olé Olé Olé. Hup Holland Hup … En dan voel ik opeens drup, drup, drup, weet je wel … drup, drup, drup … en dat is wel een beetje een 'probleem', meneer.' Zo moet je dat een beetje brengen, buurman. Want, weet je, meneer de flatbeheerder is Molukker en ik ken die Molukkers. Leg ze een probleem voor en de Geest van het onvolprezen KNIL wordt over hen vaardig. Verzin er desnoods een dementerende grootmoeder bij en een stuk of wat huilende kinderen, dan zul je zien: meneer de Molukker komt terstond dat bed van die overspelige voornoemde buurvrouw uit gesprongen. Sentimentele idioten zijn het, buurman."