Boze Brief

Ze zijn er, weldenkende bevriende Nederlanders die weigeren zich zonder meer neer te leggen bij de knieval die CDA en VVD maken voor het democratisch gekozen geteisem van de PVV. Weldenkende Nederlanders die hart en verstand laten spreken en die de taal van de onderbuik weigeren te verstaan. Die in machteloze woede brieven verzenden naar het CDA en de VVD … “Langs deze weg wil ik mijn verbijstering en verontrusting tot uitdrukking brengen omtrent het voornemen van de VVD- en CDA-onderhandelaren om tot samenwerking te komen met Wilders, een figuur die zich voortdurend bezondigt aan het uitkramen van straatvechterstaal. Van de onderhandelaren van de VVD en het CDA verwachtte ik niet dat zij met een figuur als Wilders in gesprek zouden gaan om tot regeringssamenwerking te komen. Wat heeft men te verwachten van iemand als Wilders, als het gaat om het weldoordacht nemen van regeringsverantwoordelijkheid nemen? Van iemand die zich voortdurend bedient van kretologie, van straatvechterstaal, die bepaaldelijk geen bijdrage levert aan een harmonieuze samenleving? Van harte hoop ik dat de onderhandelaren van de VVD en het CDA op hun schreden terugkeren.” … Maar hoe nobel het streven van boze brievenschrijvers ook is, het politieke niveau is er één dat veel te laag is om de schade, aan de beschaving toegebracht, naar behoren te herstellen. In Nederland heerst geen politieke crisis, er heerst hier een beschavingscrisis.

Hollands Glorie

Luciano Pavarotti - Ave Maria

Dan maar naar diverse uitvoeringen van het Ave Maria luisteren op een per ongeluk gevonden radiostation op internet. Op mijn lievelings-nachtzender Radio 1 houdt men zich bij Casa Luna bezig met voetbal. Luisteraars mogen bellen en vertellen waar men de wedstrijd Nederland-Uruguay heeft gekeken en waarom of waarom ook niet. Wat men zich nog herinnert van de WK-finale 1974 (Ik herinner me Duitsers op de boot van Den Helder naar Texel, vlak na die door Nederland verloren finale, die bijzonder geïntimideerd waren door alle boze blikken en die toen aangemoedigd vrijwillig al hun geld afstonden om de Hollandse fietsindustrie extra te stimuleren) en of men zondag de finale bij de buren zou gaan kijken als de eigen televisie onder het vuvuzela-geweld zou bezwijken, ook al heeft de buurman zijn hand wel eens in de kleding van uw vrouw laten verdwalen toen hij een kopje suiker kwam lenen. Terwijl mevrouw die kleren (legging met tijgerprint, t-shirt in de Nationale Kleuren) nog aanhad, werd er nog vanwege de zorgvuldigheid bij gezegd, want een misverstand is zo geboren. Het is te hopen dat Nederland eindelijk eens Wereldkampioen wordt, dan zijn 'we' eindelijk eens van allerlei schuld- en minderwaardigheidscomplexen verlost: het legendarisch heroïsche reddingsplan voor de Joodse burgers dat pas op 6 mei 1945 gereed kwam, Indië kwijt, weggehoond uit Srebrenica, al die jaren PS fokking V in de Champions League en nooit meer mogen meedoen aan het Eurovisie Songfestival. Laat dit land nou eindelijk eens een vorm van Grootsheid aan de dag leggen, want dat mag wel na die 24 zetels voor de Blonde Mensenvrienden in de Tweede Kamer van Hare Majesteit's Eigen Staten Generaal, om maar te zwijgen van de Volkskrant waarin ik onlangs iets las over de 'eigenaresse' van het één en anders wel het andere Modehuis (het kan ook een varkensfokkerij of een kwartjesbordeel voor het lagere kader – een ander hebben ze daar niet – van de PVV geweest zijn). Wat er precies met mevrouw aan de hand was is mij niet bijgebleven, maar de redactie had er wel bij mogen vermelden dat 'eigenaresse' een ander woord is voor 'bezitsterin' of 'bezitstereuse'.
“Hun verkwanselen d'r eigen taal.”

Chagrijn

En als de zomer verslapt, zoals het Nederlands Elftal op het WK doordat Yolanthe – wie de fok is dat? – de veters van Wesley niet goed gestrikt heeft, als Mijn Lief lijdt aan pijnen die slechts te bestrijden zijn met verdovende middelen die eigenlijk bestemd zijn om galopperende olifanten, in opperste bronst geraakt door de lief lachende Marianne Thieme, in een fractie van een seconde tot stilstand te brengen en als een blik op de kalender leert dat het nog 94 dagen, zijnde 13 weken en 3 dagen duurt voordat er op Schiphol afscheid genomen mag worden van dit land dat het met een Ajax zonder Luis Suarez zal moeten doen, dan steekt het chagrijn de kop op. En dan is daar ook nog Dagblad Trouw (met die prachtige serie De Tien Geboden, gewoon op internet lezen en niet kopen dat k.u.t – blad) die besloten heeft dat men niet met mij gaat samenwerken omdat er geen plek is voor mijn reisverslagen, dan dreigt het chagrijn verkering te krijgen met de moordlust.
Maar gelukkig is daar nog het resultaat van de opvoeding met de vaderlijke broekriem die mij inspireert tot het schrijven van het bericht 'Niettemin hartelijk dank voor de door u genomen moeite'. Zoals men de waardigheid ook dient te behouden als er slechte recensies verschijnen. Daar dient men boven te staan, tenzij men de recensent – geen ME in de buurt – 's nachts in de stad tegenkomt. Dan mag er geslagen worden en door diezelfde opvoeding heeft ook het inzicht mogen beklijven dat men nooit half werk mag afleveren, dat verdient het slachtoffer niet. En trouwens, slaan hoeft men lang niet altijd zelf. Men kan ook een junkie aanspreken en die een beloning van € 50 in het vooruitzicht stellen als hij bereid is het slaan voor zijn rekening te nemen. Het is dan slim om een bankbiljet van de genoemde waarde door tweeën te scheuren en één helft vooruit te betalen en met een beetje geluk ziet zo'n junk in het nachtelijk duister niet eens dat het om monopolygeld gaat. – “Prominent Literatuurkenner Jan met de Korte Achternaam gemolesteerd. PVV weigert motie mede te ondertekenen waarin staat van beleg wordt geëist. Literatuur, dat is maar een linkse hobby.” – Maar van het chagrijn moet een mens verlost worden, te meer daar men een dochter heeft wier 15e verjaardag tot vreugde verplicht. Laat ons met Little Richard meezingen.