Nusa Laut

Mevrouw Geliefde zal na een paar dagen Bali ook naar Maluku komen ... Na het ongeluk met de bagagespin, dat Mevrouw een behoorlijk percentage zichtverlies aan het rechteroog kost, kan Mevrouw Geliefde wel een prettig vooruitzicht gebruiken ... Mevrouw verheugt zich nu al op een bezoek aan Nusa Laut ... daar is Tony M neergestreken ... "Mooie man," zei Mevrouw toen Mevrouw diens foto zag ... en zo valt er altijd wel een reden te bedenken om naar Maluku te gaan.

Gulle Gever

Geld - 'De arme is de lul en de rijke is de held met'

De ondergang van de beschaving is vooralsnog weer een paar maanden uitgesteld, want de makers van de Prachtfilm 'Dakloze herinneringen', in het kader waarvan de Grootse Schrijver Frans Lopulalan met de camera zoemend om hem heen naar Porto op het Molukse eiland Saparua zal vertrekken om daar zes weken te verblijven, hebben een Gulle Gever gevonden die in een speciaal daartoe getimmerde schatkist met een omvang te vergelijken met de ledigheid in het denken van Geert Wilders, meer bepaald te vergelijken met de perverse neiging tot hoereren van Maxim Verhagen … waar was ik gebleven? … om Heel Veel Geld 'van uw en mijn belastingcenten' in voornoemd filmproject te steken … Vreugde alom en het filmteam schaart zich unaniem achter de wens nog wat geld voor cinematografische bijzaken ... (... “Shit, we moeten die k-film nog máken ook … ”) over te houden nadat de rekening van de Kroeg betaald is, want wie anders dan Koning Alcohol dient onder deze feestelijke omstandigheden in allereerste instantie geëerd te worden …

Malaria

Anopheles messea

“Leg je lot in Gods handen.” Daar had ik naar moeten luisteren … Ik had devoot moeten bidden en niet anderhalf jaar lang iedere maandagavond op sessie bij de psychotherapeute moeten zitten, niet al die nortrilen moeten slikken. God is gratis (winstgevend zelfs als men niet het kwartje, dat moeder ons voor de kerkgang overhandigde, maar het pepermuntje in de collectezak van de hengelende diaken deponeert … van al het snoepgoed dat ik in mijn kinderjaren gedoneerd heb is gans het kerkbestuur aan de insuline geraakt … ) en de psychotherapeute moest voor eigen risico bijbetaald worden. En bleef het daar nou maar bij, maar nee hoor … jaren later krijgt men nog een trap na als men naar Porto op Saparua wenst te gaan en men de gezondheidsverklaring van de GGD naar eer en geweten invult (“Geeft u momenteel borstvoeding?” “Nee”) … “Ja meneer, dat is nou jammer, maar ik moet u helaas vanwege uw vroegere depressiviteitsklachten die duurdere anti-malariapillen voorschrijven.”

Nijmegen

Een zondagmorgen in een vreemde stad, een stad die ik zou kunnen leren kennen, waar ik zou kunnen wonen, waar ik de kroegen zou kunnen verkennen, ware het niet dat er geen moeder meer is die ik de nieuwe keuken kan laten zien, die ik door het huis, door de straten kan leiden … Ik krijg een weerzin tegen oude huizen, meer bepaald tegen huizen die gebouwd werden in de tijd dat mijn moeder geboren werd, in de tijd dat ze haar kinderen ter wereld bracht … aan huizen waar feest gevierd werd toen zij haar kinderen moest begraven, toen zij om haar man treurde … aan huizen in het algemeen, bedenk ik aan het eind van de wandeling, want er bestaan geen huizen waarin mijn moeder veilig was voor de spoken van de oorlog.

God op het podium

Uitgeverij Edet-Popla presenteert ...

'Aan wie moet God zich nu dan nog openbaren?' Zo ongeveer klinkt de verzuchting van de ik-figuur in één van de Meesterwerken van Jan Wolkers (de man schreef overigens niets anders dan Meesterwerken) bij de dood van de streng gelovige vaderfiguur … Als de laatste kerk en de laatste moskee veranderd zijn in een concertzaal annex expositieruimte annex theaterpodium, dan zal God daar terugkeren om Zijn Stem te lenen aan formidabele solisten. Dan zal Zijn Gezicht te zien zijn op de schilderijen van Grote Beeldende Kunstenaars en dan zal Hij Zijn Bedoelingen in theaterstukken laten doorklinken … Na zes weken Porto op Saparua zal men zich op weg naar Nederland onvermijdelijk afvragen wat men nog in dat land van Hoog Geblondeerde Mensachtigen te zoeken heeft. Men zou eindelijk een keer de verzekering kunnen oplichten of men zou een niemendalletje van het kwalijke kaliber Hella Haasse kunnen schrijven dat in China in een miljoenenoplage verkocht wordt … “Er was eens heel lang geleden een donker jongetje in het Verre Nederlandsch Oost-Indië dat in de smaak viel van een lief, want Hollands jongetje en het was dat ze katholiek waren anders deden ze ook samen dingetjes die Sodom en Gomorra op een eerste atoomaanval kwam te staan, maar o wat waren ze blij en gelukkig met elkaar. Maar toen wilden die ondankbare bruine mensjes daar in Verre Landen dat die aardige Hollandse mensen, die erg veel van hun baboe hielden maar merkwaardig genoeg niet meer weten hoe baboe ook alweer heette, dat die zouden 'oprotten naar hun eigen tering-land' … ja, zo boos waren die bruine mensjes, jongens en meisjes en als ze eenmaal boos zijn, nou reken maar dat ze dan stoute dingen zeggen die alleen jullie papa en mama mogen zeggen als het om de buitenlandse buren gaat, maar ja als de geit van de buren zwanger blijkt en er is geen bok in de buurt, dan krijg je dat soort praat … maar alle bruine aapjes op een stokje, jongelui, dat was natuurlijk erg verdrietig voor dat Hollandse jongetje dat moest opzouten naar dit land waar de sociale voorzieningen betaald werden van geroofd Joods kapitaal en wat Oma Hella jullie uit wil leggen: van ieder moeilijk verhaal kan men maar het beste een lullig sprookje maken, dat houdt de illusie van beschaving nog enigszins in stand ...” En als het boekje dan in alle huiskamers van de Verenigde Staten van Amerika gelezen wordt, dan kan de schrijver het er van nemen in Porto op Saparua met al zijn Geliefden om zich heen. Maar als men over te veel kwaliteit beschikt, als men het schrijven te serieus neemt om zich tot het Oeroeg-niveau te verlagen (of tot geneuzel dat onaangename associaties wekt met een – zo zielig, zo zielig – getraumatiseerde 'schrijver' als Ronald Huilebalk Giphart) dan kan men in Nederland alleen maar de zoektocht naar God vervolgen.

Bangkinang

Monument Vrouwenkamp Bangkinang

“Toe maar, stil maar,” zouden de ouders zeggen. “Hier in Holland had men het zwaar. Men leed honger en afgrijselijke kou en al die Joden die werden weggehaald om gedood te worden.” Dat verklaart het schunnige doorkletsen van Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden in aanwezigheid van de NOS-camera's tijdens de herdenkingsplechtigheden op 15 augustus bij het Indisch Oorlogsmonument in Den Haag … En dan krijgt men een vriendin aan de telefoon die er onlangs geweest is, in Bangkinang – Centraal Sumatra, zo'n plek waar de Japanners gedood, gemarteld hebben. Vriendin was in gezelschap van een Nederlandse man, zo één die het fatsoen kent maar in wiens bijzijn Vriendin toch haar tranen niet de vrije loop durfde te laten … Vriendin voelde op die desolate plek de handen van de doden, een ervaring die men niet zomaar delen kan. Niet eens met beschaafde Hollandse mensen … “Hartelijk dank, Majesteit,” denkt men dan. “Blijft u voortaan maar weg bij onze herdenkingen. Wij hebben zo onze eigen Prinsessen en Koninginnen, die waardig overeind bleven. Die ondanks de klappen het Koninklijke aan het nageslacht hebben trachten over te dragen.”

Nederlands

Op de Werelderfgoedlijst van UNESCO

“Als je dat niet doet, dan zakt je conditie naar beneden” … Men hoort wel eens wat als men na het journaal de televisie vergeet uit te schakelen … men kan ook de radio aanzetten en soms is daar wel wat aardigs op te beluisteren als het rariteitenkabinet, het meningencircus van Radio 1 de laatste clown-act van de dag achter de rug heeft … “Ja, met Sneue Engerd uit … ik ben het met de stelling eens want ik ben het van eigen mening oneens met de vrije opvatting van die meneer van daarnet … ” … Dan heeft de dienstdoende omroep weer eens een Wereldvreemde-met-praatjes uit de goot gedregd en die beweert bij hoog en bij laag dat hij 'eigenlijk' dichter is en men spitst dan de oren, want men is nu eenmaal verzot op griezelprogramma's en dan hoort men die idioot, die 'eigenlijk' dichter is uit eigen werk voordragen: “Het gerucht deed zich de ronde … ” Dan is men opeens vastbesloten om na zes weken Porto-Saparua weer terug te keren naar dit land, want het Nederlands (van Reve en Roland Holst), dat hoort op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Dat hoort niet op de publieke zenders verkwanseld te worden.