De Tegel 2011 - Jaarprijs voor journalistieke producties

“Mijn vader die zweeg nooit! Die had het elke dag over de oorlog, elke dag. Hield ie z'n smoel maar eens.” Alfred Birney doet deze uitspraak in het interview met Marjolein van Asdonck (Moesson Het Indisch Maandblad april 2011). Birney toont zich in het interview van een meedogenloos mooie kant. Mooi, zoals hij de mythe van de Zwijgende Vader onderuithaalt. Meedogenloos, zoals hij zijn moeder neerzet “Indische mensen hadden wél hun verhaal en ze hadden heel veel te vertellen. Mijn eigen moeder – mijn hollandse moeder – zei tegen mijn vader: 'Ik weet het nu wel', terwijl ze het helemaal niet wist.”

Aan het niet weten, het niet willen weten kan zomaar een einde komen als men bovengenoemd interview leest, waarin Van Asdonck ook een kwestie ter sprake brengt waarover 'Kasar-Indo' Alfred Birney zich in hoge mate weet op te winden. Het is de kwestie van het zo te noemen eurocentrisme in Literair Nederland. “Hij (Alfred Birney – FL) maakte zich verschrikkelijk kwaad toen het boekenweekgeschenk in 1992 die als thema ''t Prachtig rijk van Insulinde' had, naar A. F. Th. van der Heijden ging in plaats van naar een Indische auteur. En hij maakte zich opnieuw kwaad toen het Nederlandse boekenweekgeschenk 2000 naar de Engelstalige Salman Rushdie ging. Hij weet het aan handjeklap tussen het CPNB en uitgeverij Contact die net een enorme som had geïnvesteerd in nog ongeschreven romans van Rushdie … ”

Wie er in dit verband nog niet helemaal van overtuigd is dat Birney zich met recht van rede opwindt, die wil ik erop wijzen dat het datzelfde CPNB in 2009 behaagde om in het kader van de jaarlijkse actie 'Nederland leest' eenieder die lid was van een openbare bibliotheek het niemendalletje 'Oeroeg' van Hella Haasse cadeau te doen. Het thema van de actie had te maken met 'de gevolgen van de dekolonisatie' en het CPNB vertelde er niet bij dat het hem ging om de gevolgen die de dekolonisatie had voor de Hollanders die door Soekarno 'Ons Indië' uit geschopt werden. Veel interessanter was het geweest om bijvoorbeeld 'De onschuld van een vis' van Birney gratis onder het naar Inzicht smachtende volk te verspreiden.

Het interview van Marjolein van Asdonck is genomineerd voor De Tegel 2011, een prestigieuze jaarprijs voor journalistieke producties die dit jaar in april zal worden uitgereikt. Van Asdonck verdient die prijs. Men kan op de website van De Tegel op het interview stemmen … Het interview 'Birney Struggle Blues' zelf is hier integraal te lezen.

Citaat van Gerard Reve

Frans Lopulalan

Prikbordfoto's

Ik zou niet meer in een flat kunnen leven, alleen al de gedachte aan het geluid ...van boven- of benedenburen dat ik zou kunnen horen, brengt me in paniek. Ik beklaag die tienduizenden mensen in Amsterdam die chronisch krankzinnig worden van het lawaai om zich heen. Er gebeurt niets tegen en zelf mogen ze ook niets doen. Die buren beneden zouden naar boven moeten gaan en het meubilair en de televisie en dat hele gezin uit het raam gooien. Ja, die mensen ook, want dan pas krijg je rust, begrijp je.
Een staat kan zich verdedigen tegen een aanval, maar een individu kan zich niet verdedigen. Vroeger werd er nog wel iets aan gedaan, dan werd de stroom afgesloten of zoiets. Ik geloof dat negen van de tien mensen die bij klinieken in dagbehandeling zijn, lijden onder herrie van hun buren. Maar voor de Partij van de Arbeid zijn die mensen niet belangrijk; ze zijn maar een kwart van de kiezers. Waarschijnlijk durven ze niet eens de deur uit om bij het stembureau in de rij te staan, omdat intussen hun huis kan worden leeggehaald.Lees verder

door: Citaten van Gerard Reve

2 uur geleden · · Reageren · Feedback bekijken (7)Feedback verbergen (7) · Delen

• 
  
• Alfred Birney, Wouter Veldhuis en 2 anderen vinden dit leuk.
• • 

    Frans Lopulalan Ik ben gelukkig nooit vanwege de buren in dagbehandeling bij een kliniek geraakt, wel heb ik een keer in dit kader een avond vastgezeten op het politiebureau ...

    ongeveer een uur geleden ·
  • 

    Alfred Birney Ik heb eens een hele familie naar buiten laten komen om met ze op de vuist te gaan, want ik werd gek van die muziek van ze. Ze kwamen naar buiten maar ze wilden niet vechten. Enfin, de muziek ging wel zachter.

    6 minuten geleden ·
  • 

    Frans Lopulalan Van de zomer (met alle balkondeuren open) had ik last van de muziek die de (ook nog meezingende) buurkinderen hadden opgezet. Na een kwartiertje besloot ik eens vriendelijk te vragen of het wat zachter mocht ... de buurvrouw deed open en mevrouw schrok zich een hoofddoekje, waarop de muziek geheel uit ging en de balkondeur dicht. Dat was nou ook weer niet de bedoeling, die mensen hebben al last van Carnaval Geert en dan komt de buurman ook nog eens zaniken ... hoe geïntimeerd kun je je medeburgers krijgen ...

    ongeveer een minuut geleden ·
• 
  Schrijf een reactie...

Puputan - de tekenfilm

De dame van het reisbureau komt van Bali en mevrouw had er – voordat er zaken werd gedaan – alle plezier in te verhalen over de Puputan, de Strijd tot het Einde aan het begin van de twintigste eeuw, waarbij Balinese vorsten het met hun getrouwen, bewapend slechts met krissen en bamboesperen, opnamen tegen het Nederlandse koloniale leger dat over karabijnen en nog zwaarder geschut beschikte … “Ha ha, dengan sendirinja – natuurlijk wonnen die Hollanders … komisch, vindt u niet?” Men vond het inderdaad komisch, niet zozeer omdat men zich kon voorstellen wat voor teken/animatiefilms er over het onderwerp gemaakt zouden kunnen worden met veel 'kaboem' en 'poing' en met teksten zoals 'We hadden ze flink te grazen, die inlandse schavuiten', maar men zag vooral de humor doordat men er ooit in alle ernst een heuse theatervoorstelling, 'Puputan – Val van Bali', over had willen maken. Daarbij werd bij het bedenken van de voorstelling vooral de nadruk gelegd op de onverzettelijkheid van de Balinese vorsten. Bedachte personages beeldden uit dat het het verkieselijker is staande te sterven dan kruipend te leven, dat de menselijke waardigheid boven alles ging … De voorstelling lukte slechts ten dele doordat de makers er niet in slaagden alles uit te drukken wat zij te zeggen hadden … Niet alleen de waardigheid van Bali stond op het spel, ook de waardigheid van de verpauperde Hollandse boerenzoon die anno 1906 geen ander ontsnappen uit de doolhof van honger, van armoede zag dan die brede weg naar het koloniale leger. Die uit bekommernis om zijn moeder in Zeeland, Brabant of Drenthe meedeed aan het leegplunderen van 'Ons Indië' … Het was de makers van het theaterstuk er vooral ook om te doen een weg te vinden naar Verzoening, maar dat streven leverde vragen op die vooralsnog moeilijk waren te beantwoorden … Welke partijen dienden met elkaar verzoend te worden? 'De' Hollander met 'de' gekoloniseerde? De genoemden met de eigen geschiedenis? De makers met hun nobele streven? “Ach ja, die vervloekte oorlog,” zou collega Alfred Birney zeggen … en dan is het goed om op een gewone dinsdag in augustus een sympathieke dame tegen te komen die oog blijft houden voor het hilarische.