Citaat van Gerard Reve

Frans Lopulalan

Prikbordfoto's

Ik zou niet meer in een flat kunnen leven, alleen al de gedachte aan het geluid ...van boven- of benedenburen dat ik zou kunnen horen, brengt me in paniek. Ik beklaag die tienduizenden mensen in Amsterdam die chronisch krankzinnig worden van het lawaai om zich heen. Er gebeurt niets tegen en zelf mogen ze ook niets doen. Die buren beneden zouden naar boven moeten gaan en het meubilair en de televisie en dat hele gezin uit het raam gooien. Ja, die mensen ook, want dan pas krijg je rust, begrijp je.
Een staat kan zich verdedigen tegen een aanval, maar een individu kan zich niet verdedigen. Vroeger werd er nog wel iets aan gedaan, dan werd de stroom afgesloten of zoiets. Ik geloof dat negen van de tien mensen die bij klinieken in dagbehandeling zijn, lijden onder herrie van hun buren. Maar voor de Partij van de Arbeid zijn die mensen niet belangrijk; ze zijn maar een kwart van de kiezers. Waarschijnlijk durven ze niet eens de deur uit om bij het stembureau in de rij te staan, omdat intussen hun huis kan worden leeggehaald.Lees verder

door: Citaten van Gerard Reve

2 uur geleden · · Reageren · Feedback bekijken (7)Feedback verbergen (7) · Delen

• 
  
• Alfred Birney, Wouter Veldhuis en 2 anderen vinden dit leuk.
• • 

    Frans Lopulalan Ik ben gelukkig nooit vanwege de buren in dagbehandeling bij een kliniek geraakt, wel heb ik een keer in dit kader een avond vastgezeten op het politiebureau ...

    ongeveer een uur geleden ·
  • 

    Alfred Birney Ik heb eens een hele familie naar buiten laten komen om met ze op de vuist te gaan, want ik werd gek van die muziek van ze. Ze kwamen naar buiten maar ze wilden niet vechten. Enfin, de muziek ging wel zachter.

    6 minuten geleden ·
  • 

    Frans Lopulalan Van de zomer (met alle balkondeuren open) had ik last van de muziek die de (ook nog meezingende) buurkinderen hadden opgezet. Na een kwartiertje besloot ik eens vriendelijk te vragen of het wat zachter mocht ... de buurvrouw deed open en mevrouw schrok zich een hoofddoekje, waarop de muziek geheel uit ging en de balkondeur dicht. Dat was nou ook weer niet de bedoeling, die mensen hebben al last van Carnaval Geert en dan komt de buurman ook nog eens zaniken ... hoe geïntimeerd kun je je medeburgers krijgen ...

    ongeveer een minuut geleden ·
• 
  Schrijf een reactie...

Eerste Draaidag

'Dakloze herinneringen – de film' … het komt nu echt dichterbij. “Een film over de schrijver Frans – onthoudt u die naam – Lopulalan, die de Molukkers in Nederland een stem gaf …” Een film over schrijven, over de zoektocht naar God, die niet in de kerk te vinden was, maar die wel bij monde van Wolfgang Amadeüs Mozart, bij wie Hij Zijn Liefde geparkeerd had, de Hartelijke Groeten liet doen in de vorm van het statige klarinetconcert in A … naar God, die zijn Scheppingsdrang gedelegeerd had aan Willem Elsschot, Gerard Reve, Jan Wolkers en al die andere Literaire Helden die te netjes zijn om Harrie Mulisch midden in zijn smoel uit te lachen … Mulisch, de uitvinder van het nodeloos ingewikkeld gepresenteerde één-en-echt-niet-meer-dimensionale schrijversgezeik … Een film die een eerste draaidag zal beleven in Leerdam waar op de Algemene Begraafplaats de ouders van de schrijver begraven liggen … Nou ja, dat is te zeggen, hun stoffelijke overschotten hebben aldaar een laatste rustplaats gevonden onder zerk id-nr 26005, plaatsnummer 0488, maar hun geesten leven voort in de herinnering van het nageslacht en hun geesten nemen een bijna tastbare gestalte aan als de schrijver hen op de klanken van Mozart, volgens de scheppingstraditie van de Letteren in een ander geschiedenis plaatst dan die ene waar al die wrok, al die gramschap uit ontstaan is. Alle kans dat het wel een aardige film gaat worden.

Artistieke Vrijheid

'Annie Brouwer'

Als schrijver neemt men het vak uiterst serieus, daarmede ook de artistieke vrijheid binnen andere kunstvormen. Om dit met een negatief voorbeeld inzichtelijk te maken, Theo van Gogh (God hebbe zijn ziel of zijn er wellicht nog anderen daarin geïnteresseerd … ) was geen Kunstenaar, maar meer een Kunstjes- annex Praatjesmaker, wiens Vrijheid om Moslims moedwillig te beledigen niet onbetaald verdedigd hoefde te worden. Dat had vriendje van Theo, Theodor Holman, wel even mogen bedenken, dan had de Milieupolitie niet van 'Mijn Zuur Verdiende Belastingcenten' hoeven op te treden tegen de stankoverlast van alle snot die Holman in zijn erefunctie van zelfbenoemde weduwnaar om zich heen sproeide … Mohammed B (of was het A … ) is ook geen Kunstenaar, geen eens een Kunstjesmaker, want zo'n Kunst is het niet om een Weerloze Deugniet (God hebbe zijn ziel en niemand anders … ) op een herfstige morgen, als er amper iemand in de buurt is, van zijn fiets te schieten. Diens Vrijheid om Van Gogh te doden hoeft ook niet verdedigd te worden. Wat wel het verdedigen waard is, is de Vrijheid van filmmaker Hanro Smitsman om een rolprent als 'De Punt' te maken … in de film krijgt de enige vrouwelijke Treinkaper de naam 'Noor' toebedeeld en het wil in filmverband geschieden dat Noor uit Liefde voor één harer Collega-Kapers tot actie is overgegaan … Wat hiermee wordt gesuggereerd is mij onbekend en ik hoef er ook, vanwege goed ontwikkelde smaakpapillen niet zo heel erg nodig mee bekend te geraken … Een film maken, gebaseerd op diezelfde dramatische gebeurtenissen in 1977, met in de hoofdrol Monique van de Ven (die heel erg goed is in Monique van de Ven-personages) die we voor de gelegenheid een prettige, Hollandse naam geven zoals pakweg 'Mevrouw Pakweg' … In het echt – maar zoals de Grote Gerard Reve al zei, 'Echt gebeurd is geen excuus' – heet die mevrouw natuurlijk Annie Brouwer, de latere burgemeester van Utrecht … Mevrouw Pakweg is helemaal niet zwanger, maar dat weten die sukkelige Treinkapers natuurlijk helemaal niet. Dat weet alleen de kijker, want die ziet hoe Monique van de Ven met haar scherpe nagels de zitting van de treinstoel openhaalt (Daar hoorde je Dries van Agt achteraf dan weer helemaal niet over … ) … op de set blijkt dan dat er in die zitting helemaal geen piepschuim zat, maar originele springveren met een blauw oog voor Onze Monique tot gevolg, maar dat kwam het dramatische effect dan weer ten goede … als er dan voor veel geld een replica van de stoelzitting, inclusief piepschuim, vervaardigd is dan ziet de kijker hoe die doortrapte Mevrouw Pakweg al dat piepschuim onder haar kleren stopt en de argeloze Treinkapers wijs maakt dat ze zwanger is … De Treinkapers strijken over het hart en laten Mevrouw Pakweg vrij … (Erefigurant is Geert Wilders, die voor de gelegenheid zijn kogelwerend jurkje heeft uit gelaten … Dom, dom, dom, want bij de bestormingsscène worden Mariniers betrokken die helemaal niet op de PVV stemmen … ). Wat hiermee gesuggereerd wordt? Ik heb geen idee.

Vorm en Inhoud

Gerard Reve (Nacht van de Poëzie te Kortrijk - 1975)

'Kunst is de balans vinden tussen vorm en inhoud' … dat is wat men kan opmerken in antwoord op de domme opmerking die biograaf Nop Maas zich permitteerde over het werk van Gerard Reve … “In zijn sadomasochistische voorliefde voor het tuchtigen van jongelui kan ik mij bijvoorbeeld helemaal niet vinden.” ( zie de Volkskrant van donderdag 29 juli … en men stelle zich Nop Maas voor met de handen zedig voor het kruis gevouwen, een champagnekurk in de 'Geheime Opening' … ). Laat Meneer Maas een biografie van Salvador Dali schrijven, dan is er geen ontkomen aan … “Alleen jammer dat Dali die dure horloges liet smelten.” Het zijn altijd de middelmatige pennenlikkers, de snobs die in literair opzicht een leesteken niet van een witregel of een paginanummer kunnen onderscheiden, die het van een letterlijke interpretatie moeten hebben. Bonter dan Maas maakte Surinaams politicus André Haakmat het in 1975 toen die Gerard Reve beschuldigde van 'vuil racisme' vanwege Reve's gedicht 'Voor eigen Erf' uit 1974 … 'Onze kassiers op de wegen beroofd / Aan ouden van dagen op klaarlichte dag / Hun tasje met spaargeld ontrukt / Onze roomblanke dochters onteerd. / Waarheen, mijn Vaderland? / O Nederland, ontwaak! / Gooi al dat zwarte tuig er uit: / Ons land voor ons! / Op, naar de Blanke macht!' … Haakmat heeft waarschijnlijk geen puberteit gekend … het is 1969 en men had de keuze tussen de dood of de hormonen het werk laten doen en al het vrouwvolk bespringen dat in het rond danst … maar voor dat laatste moest men eerst van de hardnekkige acne bevrijd worden en van dat pluizige haar op bovenlip en kaken waar men het scheermes nog niet in durfde te zetten … men heeft zich teruggetrokken op het zolderkamertje van het ouderlijk huis en men begint gapend aan dat ene boek dat de leraar Nederlands als verplichte literatuur had meegegeven. 'De Avonden' van de Grootmeester opende de deuren naar een feestelijk verlichte wereld buiten de schaduw van het dagelijks leven … De Geest van Grootse Gerard zal ook boven Saparua zweven, want wie een zoon van Maluku heeft gered, die heeft geholpen het Vaandel van de Republiek te verdedigen (en die had – over André Haakmat gesproken – Desi Bouterse wel even een lesje geleerd).

1 uur 's nachts - de A28

Compositie (1963) - Henk Mual

Het is 1 uur 's nachts. Drie volwassen mannen zijn in de auto onderweg van Groningen via Zeist naar Rotterdam. Ze maken een tussenstop bij een tankstation en ééntje gaat er sigaretten kopen, een blikje red bull voor de chauffeur, die zonder doping het gevecht tegen de slaap kansloos zou verliezen en een kopje koffie. € 1,20 kost de koffie, meent hij te lezen. Hij werpt het geld in, nadat hij de daartoe bestemde sleuf na enig zoeken langs geheel de wand en een stukje plafond eindelijk binnen handbereik gevonden heeft en hij drukt op het knopje, rechts naast het bordje met 'koffie verkeerd'. Er gebeurt niets, hij drukt andermaal zonder het beoogde effect te sorteren. Hij roept naar de man achter de kassa, maar die zit niet alleen achter die kist met geld maar ook achter een wand van gepantserd, niet alleen kogel- maar ook geluidwerend glas. Het is 1 uur 's nachts, hij is moe en onder die omstandigheden is het alleszins geoorloofd om voor deze ene keer eens hartgrondig te vloeken. Hij ziet ze voor zich, 'het Noord-Afrikaanse Tuig' dat het niet alleen op Hollandse maagden, op de kinderbijslag en op de goedkopere huurwoningen heeft voorzien, maar ook – heeft hij dat weer? – op medewerkers van de tankstations in het land dat zich door de PVV zal moeten laten redden. Hij ziet opeens dat voornoemd tarief van € 1,20 alleen voor de gewone koffie geldt en dat hij voor een scheut melk € 0,30 extra zal moeten inwerpen. Dat heeft hij niet gepast en hij werpt een munt van 50 eurocent in, om daarna alsnog te vloeken. Niet tegen de prematuur geïntimideerde man achter glas, maar tegen de firma Douwe Egberts, eigenaar van de koffieautomaat die weigert hem die 20 te veel ingeworpen eurocent terug te geven.
Het loopt tegen half twee 's nachts en de drie volwassen mannen vragen zich af of ze dat dertig, veertig jaar geleden zo – willens en wetens, beschikkend over gezond verstand – bedacht hebben: om half twee 's nachts langs de A28 met koffie, een blikje red bull-gif en al net zo smerige sigaretten tegen de auto leunen en dromen van een risicoloos bestaan als stratenmaker of loodgieter.
“Godallejezus, waar zijn we aan begonnen?” vraagt die ene zich af die zich zojuist had overgegeven aan verheffende gedachten over het buitenproportioneel grote aandeel van bepaalde bevolkingsgroepen in de 'hand over hand toenemende' criminaliteit in het land dat niet alleen Erasmus, Spinoza, Van Gogh en Gerard Reve heeft voortgebracht maar ook de buurman die zich bij de parlementsverkiezingen liet leiden door de gedachte dat 'ze' een lesje moesten leren, 'hun in Den Haag'.
“Wat zeik je nou, man?”
“Ik ben moe.”
“Wat zeik je nou, man? Jij gaat in oktober fijn naar Maluku, daar kun je lekker uitrusten, mafkees.”
“Ja, dat is ook zo. Maar daarmee heb ik die 20 hele eurocenten nog niet terug.”
Maar voor ze Zeist bereiken hebben ze hun zegeningen alweer geteld. Ze hebben de eigenaars van Galerie 10 bij 10 in Nieuwolda bereid gevonden werken van Molukse beeldende kunstenaars te exposeren – “Je hebt ook goede Hollanders, hoor.” – , ze hebben de oudste nog in leven zijnde Molukse beeldende kunstenaar, Henk Mual te Groningen, zover gekregen dat ook hij meedoet aan het project 'The Mind is wider than the Sky'.
Op zoek naar podia voor Molukse beeldende kunstenaars die werk produceren met een universele zeggingskracht moet men glazen wanden wel eens voor lief nemen.