Groot Smoezenboek

Het manuscript is voorlopig nog een stapeling van brokken tekst verspreid over schriftjes en schrijfblokken van de Action, de zaak der zaken waar ik nooit met mijn Zeer Oud Geworden Moeder heen gegaan ben en dat is maar goed ook. Want het Mens zou mij op dertig taartschoteltjes getrakteerd hebben, niet omdat ik ze nodig heb maar omdat ze bij de Action zo goedkoop zijn … “Maar dan bewaar je er toch twintig voor mijn kleindochter, voor later als ze op zichzelf gaat wonen?” “Eh, nee Ma. Dat gaat ze niet doen, ik mag graag iemand in huis hebben die mijn werk uittypt.”

“Wat is dit nou weer voor onzin?” denk ik als ik een willekeurig schrift doorblader. “Heb ik dat echt helemaal zelf geschreven?” …

“Hoe gaat het met je manuscript?” vraagt de Facebook-vriend, die ik in godsnaam maar toegevoegd heb omdat er anders maar gezeur van komt. “O goed, je moest nog de groeten hebben.”

“Wanneer kom er weer een boek van je uit?” “Ik wacht wel tot jij dood bent, dus gauw hoop ik.”

Nu hij er al zo lang niet meer is, kan ik zijn naam – Jos Knipscheer – zonder al te veel gêne toevoegen aan mijn Persoonlijk Groot Smoezenboek voor De Schrijver op Zekere Leeftijd, die 's avonds niet voortzwoegt aan zijn meesterwerk maar naar Pauw & Witteman kijkt, denkende 'Waarom zit ik eigenlijk naar dit gezeik te kijken, over meningen die vanwege standpunten en opvattingen opiniërend moeten werken?' … Waarom zou ik voort maken met dat godvergeten manuscript? Ik heb er vanmorgen koffie overheen gemorst en nu ligt het op de verwarming te drogen en men moet veel, zo niet alles over hebben voor de letteren, maar met dit mooie weer ga ik toch echt niet de thermostaat hoger zetten. En trouwens, Jos Knipscheer is en blijft natuurlijk mijn uitgever-redacteur. Jos Knipscheer die zijn podium/uitgeverij 'In de Knipscheer' gereserveerd hield voor auteurs die kwaliteit afleveren, die desondanks niet profiteren van het nepotisme dat in Literair Nederland opgeld doet. Die een niveau bereiken, ver boven dat van de Kluun-Koch-Palmen-Rotzooi. Auteurs die met een enkele volzin (inclusief eventuele stilistische en grammaticale blunders) het oeverloze gekrabbel en gebabbel van de honderd jaar na zijn dood eindelijk begraven Harry Mulisch volstrekt overbodig weten te maken … Jos Knipscheer neemt sinds februari 1997 overal alle tijd voor en dan zou ik mij moeten haasten … ?

De Tegel 2011 - Jaarprijs voor journalistieke producties

“Mijn vader die zweeg nooit! Die had het elke dag over de oorlog, elke dag. Hield ie z'n smoel maar eens.” Alfred Birney doet deze uitspraak in het interview met Marjolein van Asdonck (Moesson Het Indisch Maandblad april 2011). Birney toont zich in het interview van een meedogenloos mooie kant. Mooi, zoals hij de mythe van de Zwijgende Vader onderuithaalt. Meedogenloos, zoals hij zijn moeder neerzet “Indische mensen hadden wél hun verhaal en ze hadden heel veel te vertellen. Mijn eigen moeder – mijn hollandse moeder – zei tegen mijn vader: 'Ik weet het nu wel', terwijl ze het helemaal niet wist.”

Aan het niet weten, het niet willen weten kan zomaar een einde komen als men bovengenoemd interview leest, waarin Van Asdonck ook een kwestie ter sprake brengt waarover 'Kasar-Indo' Alfred Birney zich in hoge mate weet op te winden. Het is de kwestie van het zo te noemen eurocentrisme in Literair Nederland. “Hij (Alfred Birney – FL) maakte zich verschrikkelijk kwaad toen het boekenweekgeschenk in 1992 die als thema ''t Prachtig rijk van Insulinde' had, naar A. F. Th. van der Heijden ging in plaats van naar een Indische auteur. En hij maakte zich opnieuw kwaad toen het Nederlandse boekenweekgeschenk 2000 naar de Engelstalige Salman Rushdie ging. Hij weet het aan handjeklap tussen het CPNB en uitgeverij Contact die net een enorme som had geïnvesteerd in nog ongeschreven romans van Rushdie … ”

Wie er in dit verband nog niet helemaal van overtuigd is dat Birney zich met recht van rede opwindt, die wil ik erop wijzen dat het datzelfde CPNB in 2009 behaagde om in het kader van de jaarlijkse actie 'Nederland leest' eenieder die lid was van een openbare bibliotheek het niemendalletje 'Oeroeg' van Hella Haasse cadeau te doen. Het thema van de actie had te maken met 'de gevolgen van de dekolonisatie' en het CPNB vertelde er niet bij dat het hem ging om de gevolgen die de dekolonisatie had voor de Hollanders die door Soekarno 'Ons Indië' uit geschopt werden. Veel interessanter was het geweest om bijvoorbeeld 'De onschuld van een vis' van Birney gratis onder het naar Inzicht smachtende volk te verspreiden.

Het interview van Marjolein van Asdonck is genomineerd voor De Tegel 2011, een prestigieuze jaarprijs voor journalistieke producties die dit jaar in april zal worden uitgereikt. Van Asdonck verdient die prijs. Men kan op de website van De Tegel op het interview stemmen … Het interview 'Birney Struggle Blues' zelf is hier integraal te lezen.

Olifantje

Dit zal één van de laatste foto's zijn geweest die mijn vader met zijn eerste camera gemaakt heeft, want niet zo heel lang daarna leerde ik lopen en ik begon toen prompt en voortvarend aan wat mijn moeder noemde een cursus 'Monteur Bonkar', oftewel 'Sloop-monteur' en hoe kan een kind dat vak beter leren dan door een speeltje van zijn vader grondig onder handen te nemen. Ik had nogal haast met het ontdekken van allerhande zeer interessante zaken want dankzij de overvloedige zorgen van mijn moeder, die niet wilde dat ik net zoals haar oudste kind van de honger tijdens de Jap zou omkomen, leed ik aan overgewicht. “Mevrouw,” sprak de huisarts streng. “Deze jongeman is kerngezond. Nu nog wel, maar als u door blijft gaan met meneertje hier vol te proppen met eten dan is het met die gezondheid snel gedaan. Die arme jongen ontwikkelt geen spiermassa, hij is bezig te vervetten.” Vervetten en leren lopen, dat wilde niet samen en vandaar dat ik pas na een streng dieet – met een achterstand van circa een jaar – mijn eerste stappen kon zetten.Dat leverde mij in het barakkenkamp de bijnaam 'Olifantje' op, vanwege uiteraard mijn pronte omvang en vanwege het gebonk op de houten vloeren die mijn voornoemde eerste voetstappen dientengevolge veroorzaakten. Zelf ben ik op de foto niet te herkennen – ik ben dat kind op de arm van die stralende vrouw, mijn arme moeder … mijn blik werd klaarblijkelijk getrokken door de afbeelding aan de achterwand van niemand minder dan Onze Heiland … In Zijn Naam en in die van Zijn Vader en in die van de Heilige Geest ('Amen') werd ik die dag in oktober 1954 gedoopt.

Mannelijk

Mijn foto's - Profielfoto's

Foto 1 van 24   Terug naar album · Mijn Foto's

• Vorige
• Volgende
  

Klik op gezichten in de foto om ze te taggen.

Onderschrift toevoegen

Toegevoegd op 26 januari · Vind ik leukVind ik niet meer leuk ·

• 
  Karim Lessy goede mannelijke uitstraling Frans!
  27 januari om 14:21 · Vind ik leukVind ik niet meer leuk
• 
  Frans Lopulalan Kan Giovanni van Bronckhorst nog wat van leren
  27 januari om 14:44 · Vind ik leukVind ik niet meer leuk · 2 personenFrancis Lopulalan en Karim Lessy vinden dit leuk.
• 
  Ben Manusama hahahahaha
  4 uur geleden · Vind ik leukVind ik niet meer leuk
• 
Frans Lopulalan Men doet zo hysterisch over 'katong punja' Giovanni die goed tegen een bal kan trappen. In mijn jonge/horeca-jaren trapte ik wel eens tegen 2 (lees: twee) ballen tegelijk aan ... Maar ja, daar kwam geen cameraploeg op af ...
8 minuten geleden · Vind ik leuk

Boos

Heleen Crul

Heleen Crul is heel erg boos vanwege een islamitische docent van de Hogeschool Amsterdam die weigert vrouwen een hand te geven. “Binnen het islamitische wereldbeeld worden vrouwen gezien als inferieur en onrein. Je raakt ze als man niet aan, je geeft ze geen hand,” schrijft Crul in de NRC van 3 februari. Daar hebben 'we' nou decennia achtereen voor gevochten en als dan eindelijk 'onze' vrouwen mogen rekenen op gelijke behandeling, dan komt me daar opeens … Ja, die docent zal (na een bedevaart naar Mekka, zet Crul er vanwege een vermoeden van relevantie bij) vrouwen wel minderwaardige wezens vinden. Dat geeft niet, dat vinden wel meer mannen. Maar die laatsten hebben dan tenminste nog de beschaving dat niet terstond te laten blijken (daar wachten ze mee tot er banen/functies verdeeld mogen worden). Misschien vindt die docent wel dat Heleen Crul wel gelijk heeft en doet/laat dat hij dat alleen maar omdat het nou eenmaal '(niet) zo hoort'. “Het feit dat u weigert vrouwen een hand te geven zou ik kunnen uitleggen als een teken van minachting voor vrouwen. Heeft u minachting voor vrouwen?” Ik heb vooralsnog geen redenen om aan te nemen dat Heleen Crul de docent in kwestie die vraag heeft voorgelegd. “Toe te staan dat vrouwen geen hand krijgen van een islamitische docent is strijdig met die gelijke behandeling en op geen enkele manier te verdedigen,” briest Heleen Crul. Maar vrouwenrechten zijn in Nederland min of meer gewaarborgd, die lopen niet zomaar gevaar door het uitblijven van een handdruk. Van een docent wordt in de allereerste plaats verwacht dat hij goed onderwijs geeft en mij dunkt dat zijn didactische vaardigheden niet zo heel goed zijn af te meten aan het al dan niet aanraken van vrouwelijke collega's en/of studenten. En gaat die docent nog veel verder in het uiten van zijn door Heleen Crul aanwezig geachte opvatting dat de vrouw minderwaardig is, dan kan men dat gemakshalve opvatten als een vorm van inbraak in 'ons' eigen huis van normen en waarden. En over inbrekers is het huidige kabinet duidelijk, die mag men met een paar 'ferme tikken' het huis uit jagen. Maar ik krijg een beetje de indruk dat Heleen Crul al wil meppen als de potentiële verdachte alleen nog maar de straat in rijdt en zij enig hinder ondervindt van de Arabische muziek die uit zijn auto opklinkt.

'Goedemorgen klootzak'

"Sayonora teme ... "

'Goedemorgen klootzak' – wie geheel per ongeluk de URL van deze blog kwijt is, die hoeft mij niet te bellen, een mail te sturen of daaromtrent de buren lastig te vallen. Men typt in het zoekvak van Google eenvoudigweg 'goedemorgen klootzak' (men denkt toch dagelijks bij het opstaan aan Maxime Verhagen, dus dat is een handzaam ezelsbruggetje) en het digitale zoekwonder voltrekt zich, deze blog staat op de eerste pagina in het goede gezelschap van onder meer een website waarop men lezen kan dat 'klootzak' in het Japans 'teme' is … Voornoemde Verhagen zal dus ongetwijfeld regelmatig met een welgemeend 'sayonora teme' op het vliegveld van Tokio zijn uitgezwaaid … Achter de internetschermen valt verder te lezen dat men ook naar deze blog gelokt wordt als men op zoek gaat naar een 'geil moluks meisje', naar 'geile oom geert', naar een 'neukpartner', maar ook als men benieuwd is naar bijvoorbeeld 'occulte beeldende kunst', naar 'malevich' of desnoods naar 'ronald giphart' … Helaas levert 'sympathieke briljante man' nog niet het door mij gewenste resultaat op, maar daar kan wat aan gedaan worden …

Waar is het geld?

No worry ...

Stoere praat uitslaan, in enkele zinnen overtuigend overkomen bij potentiële geldschieters. Daar gaat het in de voorfase van een theaterproject om. Welbeschouwd zou men van tevoren al over een ruim budget moeten beschikken om een reclame-tekstschrijver aan het werk te zetten. Zo iemand die op het lumineuze 'Interpolis … Glashelder' komt of 'Don't worry, there is no sugar' in dat filmpje waarbij een aap achter het stuur van een slingerende auto zit. Dat 'Don't worry' slaat dan op de suikervrije pepsi cola die de doodsbange passagier op de achterbank tijdens de dolle rit krijgt aangeboden … Stoere, grote jongens-praat over 'maatschappelijke relevantie ('revelantie' wordt dat, als de meligheid onvermijdelijkheid toeslaat), over 'identiteits-ontwikkeling' en om het nog erger te maken ook nog eens over 'cultureel erfgoed' … Geen idee wat ik daar zelf mee zou willen bedoelen, maar de mensen met het Grote Geld, die horen dat graag … 'Met dit theaterstuk zal de bezoeker ertoe worden geïnspireerd voortaan geen boeken meer te lezen die in de smaak vallen van de trend-volgende recensenten. Veel beter is het om de Bijbel eens aandachtig door te nemen en als u daar geen bal van snapt, dan komt u met Charles Bukowski in elk geval een heel end (en u slaat waarschijnlijk ook een betere richting in)'. “Kijk,” zegt dan de Voorzitter van de beoordelingscommissie. “Ik lees tussen de regels van dit indrukwekkende betoog toch alleszins een aanklacht tegen eh … nou ja, je weet wel en trouwens, die maatschappelijke – hoe heet het – relevantie die druipt er van af. Hier wordt het Nederlands Erfgoed bepaaldelijk door versterkt en zo kunnen we ons als Nederlanders toch maar weer mooi laten voorstaan op een geheel eigen sterk ontwikkelde identiteit … Aardige jongens die Antillianen … wat zeg je? … Molukkers, ach nou ja …